Fixpoetry

Wir reden über Literatur
Text des Tages

Das Haus

Wenn der Wind weht,
raufen sich die Dichter ihre Haare
und stürzen aus dem Haus nach draußen,
lassen ihre Kleider, ihre Jacken flattern,
jagen ihren Schals und Mützen
und losen Blättern aus den Büchern nach,
so wie einstmals in der Kindheit,
als sie noch an Wunder glaubten.
Wenn der Wind weht,
flechte ich mein Haar zu schmalen Zöpfen,
stelle mich vors Fenster, breite meine Arme aus.
Man könnte meinen, dass ich auf die losen Blätter warte
auf die Schals, die da im Winde flattern
oder gar auf einen Dichter, den der Wind vom Boden riss
und der mit geschlossenen Augen glatt an mir vorübersaust
während nun das ganze Haus erbebt
wie ein Sieb, das eine gute Hausfrau
zum Maismehlsieben in den Händen schüttelt.
Und ich binde, mit den schmalen Zöpfen,
die Wände und die Dielenbretter möglichst gut und fest zusammen,
knote sie dann an der Tür und an der Zimmerdecke fest,
achte auf die Treppe, dass sie mir nicht wegläuft,
und binde gleich auch noch den Keller dran…
Da heult der Wind, und ich muss lauter schreien,
und meine Wörter prallen nun mit aller Macht
an der Bordsteinkante ab.
Doch ich rufe nicht nach einem Helfer,
rufe auch nicht nach den losen Dichtern,
die wie entfesselt durch die Lüfte sausen
und mit zugekniffenen Augen
flatternd irgendwo entschwinden.
Stattdessen schreie ich – es soll dir Zeichen geben,
dass es mir gelungen ist,
sowohl den Dachfirst wie den Schornstein
gut und sicher zu vertäuen, dass ich sie halte
und vom alten Haus mit den rings zersprungenen Wänden
nicht einen Ziegelstein verloren hab.

(nachgedichtet von Norbert Hummelt)

*

სახლი

როცა ქარია,
პოეტები თმას იშლიან და სახლიდან გარეთ გარბიან,
რომ ააფრიალონ კაბები და მოსასხამები,
გაედევნონ ქუდებს და შარფებს,
ანდა სულაც წიგნების ფურცლებს,
როგორც ოდესღაც, ბავშვობაში,
სასწაულის როცა სჯეროდათ...
როცა ქარია,
მე თმას ორ წვრილ ნაწნავად ვიწნავ
და მკლავებგაშლილი ფანჯრის წინ ვდგები.
ვიღაც იფიქრებს,
ალბათ ველი იმ წიგნების ფერად ფურცლებს
და ქუდის ბაფთებს,
ქარში ატალღულ ჭრელ-ჭრელ შარფებს,
ანდა სულაც მიწასმოწყვეტილ რომელიმე პოეტ არსებას,
დახუჭული თვალებით რომ ჩამოიქროლებს,
ქარისგან კი
ამ დროს სახლი ისე ყანყალებს,
თითქოს მარჯვე დიასახლისი ხელებ შუა ჭადის ფქვილს ცრიდეს,
და მე ვცდილობ, ჩემი ორი წვრილი ნაწნავით
ერთმანეთზე გადავკვანძო კედლები და იატაკის თხელი ფიცრები,
მივამაგრო ჭერსა და კარზე,
ვცდილობ, კიბე არსად გამექცეს, გადავაბა ზედვე სარდაფიც;
ქარია და ამიტომაც ხმამაღლა ვყვირი,
ჩემი სიტყვები ალვის ტოტებად ეხეთქება
ტროტუარის დაბრეცილ კიდეს,
მაგრამ მშველელს კი არ ვეძახი,
ანდა მიწასმოწყვეტილ, მქროლავ პოეტებს კი არ მოვუხმობ,
დახუჭული თვალებით რომ მიფარფატებენ სადღაც, გადაღმა,
ვყვირი, რადგან მინდა, განიშნო,
რომ მოვახერხე,
შევკარი და მტკიცედ მიჭირავს სახურავის წვერიცა და საბუხრე მილიც,
რომ დაბზარული, ძველი სახლისგან
აგურიც კი არ დამიკარგავს.

Mehr Bilder und Texte