Fixpoetry

Wir reden über Literatur
Text des Tages

Persönliche Archäologie

Ich entrümple Höfe, Keller entrümple ich,
Schuppen und Kasematten,
in zwei Stunden ist alles aufgeräumt.
Alles Altmetall suche ich zusammen...
Leere Heiligenschreine,
verrostete Gitter,
Käfige, die ihre Vögel entlassen haben,
Türklopfer, kaputte Pforten,
Bügeleisen und Schreibmaschinen,
verfrorene Finger...

Gegen einen kleinen Aufpreis
sammle ich ein und werfe umgehend weg,
was euch von früher übrig ist,
auf den "musikalischen Stühlen"
starr und stumm
in formeller, festlicher Kleidung
von Motten zerfressen,
den Verfall vor Augen
und will es nicht glauben.

Alte Geräte, Fahrräder,
Ofenrohre, Schusterleisten,
seidig glänzender Puder, gelockte Haare,
Monokel und Toupets,
Kaleidoskope, eine Fliege,
Schnurrbärte, Backenbärte.

Früher machte mir große Angst
der Gang in die Keller der feuchten Unbeweglichkeit,
die bevorstehende Vertreibung durch die Lautsprecher,
die Abrechnug der ausgedienten Zeit.

Jetzt verbreitet immer seltener
jemand eine
unversehrte, glänzende Gegenwart.
Die Trödler sind rar geworden.
Was die wenigen angeht, die übriggeblieben sind,
es ist nicht sicher, wann sie vorbeikommen.
Ihre Stunde ist unbestimmt.

Wie die ungewisse Stunde
der Vollstreckung.

*

διωτική αρχαιολογία
Αυλές καθαρίζω, υπόγεια καθαρίζω
αποθήκες και ακάλυπτους
σε δύο ώρες συγυρίζω.
Όλα τα παλιά σίδερα μαζεύω…
Εικονοστάσια αδειανά
κάγκελα σκουριασμένα
κλουβιά που απελευθέρωσαν πουλιά
ρόπτρα, σπασμένες πόρτες
σίδερα ατμού και γραφομηχανές
δάχτυλα παγωμένα…

Με μια επιβάρυνση μικρή
σηκώνω και πετάω στο λεπτό
ό,τι παλιό σάς ξέμεινε
στις «μουσικές καρέκλες»
κοκαλωμένο κι άφωνο
με ένδυμα επίσημο, εορταστικό
μα σκοροφαγωμένο
να βλέπει
προς την πλευρά του αφανισμού
και να μην το πιστεύει.

Σκεύη παλιά, ποδήλατα
φουγάρα, καλαπόδια
πούδρες περλέ, μαλλιά μπουκλέ
μονόκλ και περουκίνια
καλειδοσκόπια, παπιγιόν
μουστάκια, φαβορίτες.

Παλιά με φόβιζε πολύ
η εισβολή στα υπόγεια της υγρής ακινησίας
η επικείμενη έξωση διά των μεγαφώνων
η εκκαθάριση του αχρηστευμένου χρόνου.

Τώρα όλο και πιο σπάνια
κάποιος διαλαλεί
ένα παρόν ακέραιο, στιλπνό.
Λιγόστεψαν οι παλιατζήδες.
Όσο για τους ελάχιστους που απέμειναν
απροσδιόριστο πότε ακριβώς περνούν.
Αμφίβολη η ώρα τους.

Σαν την αμφίβολη ώρα
των εκτελέσεων.

Erschienen in Poiemata / Ποιήματα- griechische Gedichte, übersetzt von Dirk-Uwe Hansen und Jorgos Kartakis

Mehr Bilder und Texte