Fixpoetry

Wir reden über Literatur
Text des Tages

Ich wünschte, ich wäre Gottes Kassierer. Nicht mehr
der Interpret seiner Schriften. Ich hätte fünf Registrierkassen. Der blaue Wal
würde mich in den Schlaf wiegen. Das Nordlicht.
In den Taschen der Menschen
klimpert Kleingeld: Münzen —
ganze Leben, vereint, ausgehend von dem, was übrig bleibt.
Ich beschäftige mich mit dem Risiko. Dem blinden Umfang. Dann
wirst du mich bezahlen von deinem Leben. Oder ich werde dich bezahlen.
Ich werde fünf
Registrierkassen haben. In deinen Augen oder am Ansatz
meines Halses
wird unbewegt das dunkle Meer liegen, Wasserspiegel der Gerechtigkeit.
Wir unternehmen nichts, wir beobachten nicht, wir lesen den Katalog nicht.
Wir machen die Rechnung und stellen die Zahlen
ihrer realen Deckung gegenüber. Die bitteren Tränen der Interpreten
füllen in der Ferne
den heiligen Kelch.

*

Θα ήθελα να είμαι ο ταμίας του Θεού. Όχι πια
ο ερμηνευτής των γραφών. Θα είχα πέντε ταμειακές μηχανές. Η μπλε φάλαινα θα με νανούριζε. Το βόρειο σέλας.
Στις τσέπες των ανθρώπων
κουδουνίζουν ψιλά: Κέρματα -
ολόκληρες ζωές ενωμένες με βάση αυτό που περισσεύει.
Ασχολούμαι με το διακύβευμα. Τον τυφλό όγκο. Έπειτα
από τη ζωή σου, θα πληρώσεις σε μένα. Ή θα σε πληρώσω.
Θα έχω πέντε
ταμειακές μηχανές. Στα μάτια σου ή στη βάση
του λαιμού μου
θα ακινητεί μια σκοτεινή θάλασσα, η στάθμη της δικαιοσύνης.
Δεν εξαπολύουμε, παρατηρούμε, διαβάζουμε τον κατάλογο.
Κάνουμε το λογαριασμό αντιστοιχώντας τους αριθμούς με το πραγματικό τους αντίκρισμα. Τα πικρά δάκρυα των ερμηνευτών
γεμίζουν μακριά
το άγιο δισκοπότηρο.

Erschienen bei Fixpoetry, Reihe Poiemata / Ποιήματα, April 2019. Übersetzt von Jorg Kartakis und Dirk Uwe Hansen

Mehr Bilder und Texte