Fixpoetry

Wir reden über Literatur
Text des Tages

Ein Winter mit Charakter –
so, wie zu kochendheißem Wasser
allein die orange Tasse passt;
jeden Tag der Wind …
Wenn er sich legt, lässt er seine Zähne in den Bäumen zurück,
dass ihnen das Holz weh tut.
Als du noch mit ihnen gingst,
gab dir der Wind das Ausmaß vor,
jetzt sitzt du zu Hause und denkst so grob
wie ein Stein, du singst das Einmaleins.
Gäbe es auch einen Mann irgendwo,
der die Einsamkeit mir dir teilte,
er ließe dich trotzdem nicht den Bauch gegen den Berg stemmen.
Die Kinder sind in der Mehrheit,
sie wachsen und gehen dann fort,
sie nehmen sogar die Zeit mit,
als auf dem Mond die Bäume rauschten …

*

ზამთარი, ისეთი ხასიათის,
მდუღარე წყალს რომ
ნარინჯისფერი ჭიქა უხდება,
ყოველდღე ქარი ...
როცა ჩადგება, კბილებს ხეებზე ტოვებს,
მერქანი ტკივათ ...
მათთან ერთად რომ დადიოდი,
ქარი მოცულობას გიკეთებდა,
სახლში ზიხარ და ბრტყლად ფიქრობ,
ქვასავით, გამრავლების ტაბულას მღერი.
კაციც რომ იყოს სადმე,
მარტოობა გაგიყოს,
მუცელს მთაზე, მაინც, ვერ მიგაბჯენინებს.
მრავლობით რიცხვს ბავშვები ქმნიან,
იზრდებიან და მიდიან.
ის დროც მიაქვთ,
როცა მთვარეზე ხეები შრიალებდნენ ...

 

Zum 80. Geburtstag von Lia Sturua

Aus: Lia Sturua: Enzephalogramm. Gedichte. Aus dem Georgischen übersetzt von Nana Tchigladze, Nachdichtung von Stefan Monhardt. Berlin: Edition Monhardt 2018.

Mehr Bilder und Texte